بغض بارون

پاییز مبارک

boghze-baroon — Sun, 21 Sep 2008 20:29:18 GMT

۹ ماه صبر کردم تا دوباره عاشق ترین فصل سال را حس کنم و امروز به این نقطه رسیدم . هرچقدر هم آپدیت نکنم دیگه از پاییز نمیگذرم .

امروز که اومدم نمی دونم دوباره کی میام اما اگه مدتی نبودم و براتون کامنت نذاشتم بدونین با تک تک بارون های پاییزی تک تک کامنتا و محبت هاتون یادم میاد و به یاد بغض بارون خودم میرم زیر بارونی که 9 ماه انتظار دوبارشو کشیدم .

نمی دونم دست خودم نیست اما توی هوای بارونی ، توی ریزش برگ های نارنجی ، توی قدم زدن های 2 عاشق در هوای بارونی حس عجیب و انرژی زیادی برای زندگی کردن دارم که هیچ وقت توی اون 9 ماه اینجوری از زندگی لذت نمی برم .

گاهی می بینم هممون انقدر درگیر کار و زندگی و درس و ترافیک و آلودگی و خستگی و مشکلات اینچنینی هستیم که حتی یادمون میره احساس داریم ، یادمون میره پس زندگی چی شد ؟؟؟

فقط درس بخونیم ؟؟ بخوریم ؟ غرغر کنیم که مملکت داغونه و رئیس جمهور کیه ؟؟؟

آخه با این حرفا و طرز فکر می تونیم زندگی کنیم ؟؟؟ از بودن لذت ببریم ؟ می تونیم عشقو تعریف کنیم ؟؟؟ می تونیم بفهمیم زیر بارون قدم زدن چه حرمتی داره ؟؟؟

همه ی ماها توی ترافیک هستیم ، همه 45 دقیقه توی صف پمپ بنزین و 1 ساعت توی صف نون که آخرشم نونش سوختس وای میسم ، همه اگه یک سری کارارو میخوایم بکنیم مامان باباهامون نمیذارن ، همه دوست داریم انقدر پول داشته باشیم که بتونیم همیشه بهترین رستوران ها، تفریحات ، لباس ها ، مانتو ها ، ماشین و ... رو داشته باشیم اما حالا که خیلی از اینارو داریم و خیلی هارو نداریم غرغر کنیم ؟؟؟ فقط به نداشته ها فکر کنیم ؟؟ به اینکه چرا آمریکا متولد نشدیمو آزادیمون محدوده فکر کنیم؟؟؟

چرا نمیایم به این فکر کنیم که جسممون سالمه ؟؟؟ توانایی و شعور همه چیزو داریم ؟ کارتون خواب نیستیم ؟؟؟ سر 4راه توی سرما نمی لرزیمو کبریت بفروشیم ، خانوادمون هوامونو دارن و هرجا کم بیاریم اول اونا کمکمون می کنن ، خوب می فهمیم انقدر که وبلاگ می نویسیم و خیلی ها حرفای مارو می خونن ، داریم درس می خونیم پس در آینده سرمون بالاست و هزاران تکته ی مثبت که برای هممون توی زندگی هست ...

پس بیایم همیشه مثبت های زندگیمونو که حتی بهشون فکر هم نمی کنیم بیشتر نگاه کنیم اونوقت مطمئن باشین در اوج خستگی و ناراحتی هم امید دارین ، شادین ، زندگی رو می تونین حس کنین و ...

بیایم هممون کمی از بند جامعه فاصله بگیریم . بفهمیم جامعه ی ایران ما چه خوب چه بد همینه که هست و قرار نیست اتفاق خاصی بیفته و یکهو همه چیز دگرگون بشه و ایران بشه بهشت بررین ، پس ببینیم حالا برای شادابی روح و حرمت به احساسمون چیکار می تونیم بکنیم ؟؟؟

پس بیایم هم به درس و کار و زندگیمون برسیم هم در کنارش به روحمون بها بدیم .

همش نشینیم پشت کامپیوترو تلویزیون و تلفن و دنیای مجازی .

بریم بیرون . تو طبیعت ، جاهای شاد ، با کسایی باشیم که بهمون انرژی مثبت میدن ، از زندگی لذت می برن ، با کسانی باشیم که می دونن چرا هستن و زندگی می کنن ، همیشه لبخند از روی لبشون نمی ره ، زندگیشون به رنگ کردن مو و پز دادن جلوی بقیه خلاصه نمیشه ، با کسی نباشیم که تفریحش مسخره کردن بقیه و یا دو رو بودنه ، با کسی باشیم که وقتی باهاشیم احساس آرامش کنیم نه اضطراب و نگرانی.

همیشه توی مجالس عزاداری بودن و گریه کردن و آهنگ های غمگین گوش دادن فقط روحیمونو افسرده و به مرور نابود می کنه ...

یک دوستی دارم این از اینکه تنهایی صبح تا عصر میره کوه لذت می بره ، من هرگر نمی تونم بگم عجب آدم داغونی که تنها بودنم دوست داره ، چون اون اینجوری لذت می بره .

منم مثلا از اینکه با دوست یا خانوادم برم تئاتر شاد 3 ساعت بخندم یا اکیپ بشیم بریم جاده چالوس لذت می برم . اینکه برم زیر بارون قدم بزنم لذت می برم .

پس بیایم با توجه به علایق و تواناییهامون از همین اول مهر با هرچقدر درس و مشکل و ترافیکو گرونیو همه چیز از زندگی لذت ببریم ... ( دقیقا از همین لحظه )

من که با بارون پاییزی و راه رفتن توی پارک های خلوت سرد پاییز که کمتر کسی قدرشو می دونه ، با تکون خوردن شاخه ی درختا و فرش شدن خیابون های شهر با برگ های پاییزی به اوج حس بودن می رسم .

اینکه یک روز بارونی ساعت حدود 6عصر که هوا نسبتا تاریک شده ماشینو بردارم زیر بارون برم توی پارک . بشینمو ریختن برگ هاشو تماشا کنم ، سرمارو به جون بخرمو در نگاه های عاشقان پادشاه فصل ها اینو حس کنم که همه اومدن تا با نگاهشون به پاییز برای اومدنش تبریک بگن لذت می برم ...

به خدا برای من بهشت دنیا ، همینجاست . بارون پاییزی با برگ های نارنجی و نگاه عاشقای واقعی که با گرفتن دستای هم و نگاه های معصومشون تداعی حرمت واقعی عشقن . عاشق واقعی می دونه چرا داره زیر بارون قدم می زنه ...

خدای من پاییزو بارونتو هرگز از من نگیر .

تا روزی که خدا ، خداست ، بغض بارون زندس...

وعده ی من با همه ی بغض بارونی ها :

بیاین اولین بارون پاییزی که بارید در همون اولین لحظش توی هر نقطه و هر شهری که هستیم و نگاهمون به بارون عشق افتاد و بوی پاییزو حس کردیم به یاد هم بیفتیمو اومدنشو با قدم زدن بدون چتر جشن بگیریم ...

پاییز را دوست دارم...

بخاطر غریب و بی صدا آمدنش

بخاطر رنگ زرد زیبا و دیوانه کننده اش

بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش

بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش

بخاطر رفتن و رفتن... و خیس شدن زیر باران های پاییزی

بخاطر بوی مست کننده خاک باران خورده کوچه ها

بخاطر غروب های نارنجی و دلگیرش

بخاطر شب های سرد و طولانی اش

بخاطر تنهایی و دلتنگی های پاییزی ام

بخاطر پیاده روی های شبانه ام

بخاطر بغض های سنگین انتظار

بخاطر اشک های بی صدایم

بخاطر سالها خاطرات پاییزی ام

بخاطر معصومیت کودکی ام

بخاطر نشاط نوجوانی ام

بخاطر تنهایی جوانی ام

بخاطر اولین نفس هایم

بخاطر اولین گریه هایم

بخاطر اولین خنده هایم

بخاطر دوباره متولد شدن

بخاطر رسیدن به نقطه شروع سفر

بخاطر یک سال دورتر شدن از آغاز راه

و بخاطر یک سال نزدیک تر شدن به پایان راه ...

22 سالگیم مبارک

boghze-baroon — Sun, 08 Jun 2008 20:29:18 GMT

تولد واژه ای ست در پی معنا شدن

مفهومی است در تب و تاب رسیدن

تولد گاه بهانه ای ست برای دلتنگِ خود شدن

شانه ای ست برای جستجوی خویش

تولد گاهی بهانه ای ست برای یك جمع دوستانه

برای چند لحظه با هم خندیدن

برای خرید یك شاخه گل

برای جاری شدن یك قطره اشك

و كشیدن آهی از سر دلتنگی

تولدعلامتی است پر معنا

در سر رسید زندگی ما

گاه بهانه ای ست برای نوشتن یك متن

یا سرودن یك شعر

تولد گاه بهانه ای ست

برای فریاد بودن

رهایی از پیله ی تنهایی

و اندكی به دنبال خود گشتن

تولد مفهومی ست

ناپیوسته در زندگی امروز ما

و عشق مفهومی ست پیوسته

با عشق زندگی كن تا پیوسته متولد شوی ...

بادی می وزد ...

ورق پاره هايم را با خود مي برد

و پاييز بر جاي مي نشيند .

فصل ها در گذرند

دستانم را

در حافظه ي بهاريم مي کارم

تا در روياي باران بخواب روند

و باران ....

چشمان مضطربم را خيس مي کند

و بر گونه هايم مي چکد .

باور کن

دريا را پاياني نيست

باران گواهش است ...

تولدم مبارک

زندگی و باران

boghze-baroon — Thu, 22 May 2008 20:06:55 GMT

چند روز پیش یکی از دوستام بهم گفت محمد تو این همه روی بارون و احساس و وبلاگت وقت میذاری که چی ؟؟ دنیا شده دنیای رقابت و درس و علم . اگه به جای اینکه وقتتو پای این قضایا بذاری به درسات برسی موفق تر میشی !!

البته این موضوع برای من تکراری بود چون قبلا هم باهاش برخورد کرده بودم برای همین ازش خواستم حالا اون حرفامو گوش بده . گفتم ببین زندگی همه ی آدما دو بعد داره یکی جسمی و مادی و یکی احساسی .

و اونی برنده ی بازی این دنیاس که از هر 2نظر بتونه بالا باشه و تعادل زندگیشو حفظ کنه و گفتم درسته الان من دانشجوی ترم آخرم و باید بخش اعظم زندگیمو بذارم پای درس تا آیندم تامین بشه ، مدرک تحصیلیم بالاتر بره و بتونم توی این دنیای رقابت حرفی برای گفتن داشته باشم اما نه 100% وقتمو .

اگه فقط درس بخونی یا فقط در یک زمینه بری جلو آدم نرمالی نمیشی . چون هیچ کسو من نمیشناسم که انسان تک بعدی بوده باشه و الان بگن به به چه پسری یا چه دختری !!

گاهی ظاهر آدما خوب جلوه می کنه اما وارد زندگیش که میشی می بینی خودش هیچی نیست و اصلا از بودنش لذت نمی بره !

برعکسشم همینه . آدمی که الان در اوج جوونی توی سن های خود مو شما بشینه و فقط بگرده و تفریح کنه اونم آینده ی خوبی در انتظارش نخواهد بود .

حتما پیش اومده ببینین طرف میلیادره کل یک شهر روی اعتبار اون میگرده اما توی زندگی خصوصیش دچار مشکله . یعنی پول داره اما آرامش نداره چون توی یک زمینه زیاده روی کرده .

و برعکسش پسری که تمام دخترای محلشونو میشناسه و هرکی می بینه میگه چه پسر خوش تیپ و باحالی .

اما به نظر شما 10 سال دیگه این موقعیت الان به دردش می خوره ؟؟؟

اما اینم قبول دارم که هرکس یک سری علایق داره یکی واقعا عاشق درس خونده یکی دوست داره آخر هفتشو بره با دوستاش بیرون ، یکی بره سینما یکی بره باشگاه و...

مهم اینکه ماهایی که الان جوونیم بتونیم درست زندگی کردنو از الان یاد بگیریم تا در آینده از هر نظر خوشبخت باشیم . خوشبخت جسمی و روحی .

آدمی هم که بهتون گفت همه وقتش پره و اصلا فرصت 2کلمه صحبت نداره زیاد روش حساب نکنین.

مدیرعامل یک شرکت بزرگ هم اگه بخواد می تونه به بعد احساسی زندگیش برسه .

بعضی ها میان خودشون خانوادشونو با کشورهای دیگه مقایسه می کنن و هرچی بدیه میگن مال ایرانه هرچی خوشی واسه خارجی ها بدون اینکه به فرهنگ و طرز زندگی خودشون توجه کنن .

توی کشوری مثل آمریکا 65% آمار طلاق داریم در صورتی که در ایران آمار تازگی ها به 30% در تهران رسیده پس اونجا در خانواده ها پایبندی زیادی وجود نداره ولی ایران وقتی 2نفر از هم جدا میشن خودمون می دونیم که 2طرف از هر لحاظ دچار مشکلات میشن پس نیایم بگیم اونجا دختراش تا 5 صبح مشروب می خورن و می رقصن اینجا هم باید این کارو کرد .

اول خودمون ، زندگیمون ، ارزشهامونو باور کنیم و بعد متناسب با علایق درونیمون تصمیم بگیریم .

هدف زندگیمونو مشخص کنیم و در کنارش به روح و احساس و خانواده و زندگیمون برسیم .

مخ بودن فقط دانشجوی دانشگاه شریف بودن یا دکترا داشتن نیست .

بعضی ها توی زندگی خودشون هم مخ هستن . خوب می دونن چی باعث آرامش زندگی و اطرافیانشونه

و همیشه به خودشون هم می رسن .

انسان تک بعدی به هیچ جا نمی رسه .

ببایم از همین امروز علایق خودمونو بیشتر باور کنیم و بهشون برسیم که بهترین دوران زندگی هرکس با توجه به هرچقدر مشکل هم که داره همین دوران جوونیه .

قدر خودتون و زندگی خودتونو بهتر از هر زمان دیگه ای بدونین .

حالا واقعا دوست داشتن یعنی چی ؟

عشق یعنی چی؟

دوست داشتن برتر است یا عشق ؟

از نظر من :

دوست داشتن و عشق در یک معنا تفاهم دارند آنهم یعنی زندگی برای تنها دل خوشیت توی این دنیا

برای زندگی کردن دو چیز لازم است قلبی که دوستت بدارد و قلبی که دوستش بداری

می دونین چرا امسال واقعا بهار اون بهاری نبود که باید باشه و خداوند بارون های بهاریشو اینگونه از ما دریغ کرد ؟

وقتي باران نباريد، همه چشمها به چشمه‌ها،

قناتها و چاهها دوخته شد و زندگي

هر روزي اگر چه كمي سخت بود اما ادامه يافت

تا تابستان و پاييز هم آمدند

و رفتند و زمستان؛

اما ابري به آسمان نيامد و باراني نباريد.

وقتي باران نباريد،

بهار به سختي،

مثل جوانه‌اي كه تنه شاخه‌اي را مي‌شكافد و بيرون مي‌زند.

مثل دانه‌اي كه پوسته‌ها را كنار مي‌زند تا سر برآورد،

از راه رسيد.

كمي سبزي بر صحن دشت و دامن صحرا نشست.

همه دل نگران و منتظر، دل به باقي مانده آب چاه و قنات خوش كردند،

شايد روزي ابري بيايد و باراني ببارد

اما ابري به آسمان نيامد و باراني نباريد.

وقتي باران نباريد تابستان هم زودتر از هميشه از راه رسيد

و همه سبزه‌هاي لاغر و كم‌بنيه نشسته بر صحن دشت و دامن را سوخت،

بر گريزاني زود هنگام،

برگهاي خشك و پلاسيده را فرش زمين كرد و گرد و خاك،

رنگ خاكي خود را بر صحن و سراي مردم زد اما،

ابري نيامد باراني نباريد.

هر روز وقتي مردم پنجره خانه‌هايشان را به روي صبح مي‌گشودند

در دل اميد ديدن ابر و بارش باران داشتند اما،

هر روز آسمان،

داغي و سوزش خورشيد را بيش از روز قبل به رخ آدمها مي‌كشيد.

زمستان آن سال را هم، همه در حسرت و اندوه پشت سر گذاشتند

و بهاري خشك‌تر را تاب آوردند،

مثل اين بود كه اصلاً بهار نيامده است.

به تابستان داغ بيشتر شباهت داشت تا بهار.

روزها پشت سر هم آمدند و رفتند.

تا اينكه يك روز؛ شاعري پير كه هيچوقت شعرهايش را نفروخته بود

در خستگي و خميدگي قلم بي‌رمق خود را به دست گرفت و نوشت:

تا باراني نشويد، باراني نمي‌بارد ...

سرد است.
من
به دستان تو ميانديشم
و از پنجره هاي بسته
دلم ميگيرد.
قنديل ها
از پنجره ها آويزان اند!
تا دورها
شكفته ميشوي
به قامت خيال
در صداي باران
و شب
مرا و باران را
ميبرد تا دورها.
شكفته ميشوي
به قامت خيال
و پرده كه كنار ميرود
ناودان ها
هنوز ميخوانند ...